A Asemblea de Crentes Galegos foi o día 26 de abril de 2008, no colexio da Salle en Santiago. Comezou cunha mesa redonda con representantes de CC.OO, UXT, CIG, e SLG.

Podedes ver algunhas imaxes do día na Galería de Imaxes.

“A vida persoal, familiar, social, depende do traballo é o que nos da de comer, é o que posibilita o desenvolvemento integral das persoas e da sociedade a través de medios como o ensino, a cultura, a sanidade, e todo aquilo que procura benestar para todos.” ( palabras do manifesto). A coordinadora de grupos de Crentes Galegos (REDES CRISTIÁS) segundo a súa dinámica fixo unha reflexión mais centrada este curso sobre estes tres aspectos candentes sobre o traballo: A PRECARIEDADE, A SINIESTRALIDADE E OS INMIGRANTES. Estiveron afondando e dialogando cós sindicatos sobre este tema complexo e vital ao mesmo tempo.

Poa tarde manifestáronse publicamente en Compostela, para recabar a atención e o compromiso de todos/as en favor dun traballo digno e beneficioso para todos. Despois da manifestación foi o xantar comunitario e terminou o día cunha Eucaristía. Da nosa parroquia asistiu un grupo, e na organización participaron Luis Calvo e Pili.

Facendo un breve resume do que falouse e do manifesto podemos dicir que A PRECARIEDADE: creceu de forma acelerada nos últimos 15 anos, formouse no noso pais unha sólida e omnipresente “cultura da precariedade”.

- Os empresarios forzaron a eliminación do que eles chaman “rixideces do mercado de traballo” e da economía; para poder responder os cambios e os retos que prantexa a competencia. De alí a FLEXIBILIDADE e a súa consecuencia- “a precariedade”.

- A globalización económica e a deslocalización, que buscan man de obra barata submisa sen dereitos e aprovéitase dos beneficios fiscais xunto coas maiores ganancias posibles convértense en poderosos inimigos do mundo do traballo e das organizacións obreiras. Aínda máis, quere imporlle a toda sociedade como normal a nefasta “cultura da precariedade”.

Fronte a todo isto abogamos por:

- Máis reflexión, formación e sentido critico por parte dos traballadores e da sociedade.

- A defensa do posto de traballo e dun traballo decente e digno como dereito humano irrenunciable.

- A unidade e a sindicalización como expresión da defensa e da forzados traballos.

- Acabar co traballo precario, lixo, negro somerxido (estes dous últimos poden representar ata o 20% do total).

- Facer do traballo humano principio de vida, e facer que sirva para satisfacer as necesidades materias, culturais e espirituais.

A SINIESTRALIDADE:

- É unha praga en España. Chega a dobrar a media de Europa. Prodúcense unhas mil mortes anuais e moitos Miles de sinistros graves e incapacitantes. Galiza ocupa un triste posto de privilexio nesas estatísticas.

- Ata dúas terceiras partes dos traballadores e das empresas non dispoñen de información-formación sobre riscos laborais.

- As subcontratacións dilúen as responsabilidades e a capacidade dos traballadores para defenderse dos riscos laborais.

- As enfermidades laborais son outro capítulo negro e medio oculto, pero de unha enorme importancia e con un gran custo social. O dato de 2004 fala de 14.000 homes e 2.100 mulleres mortos por enfermidades relacionadas coa súa tarefa laboral.

Fronte a todo isto abogamos por:

1.Unhas autoridades laborais que dispoñan dos medios humanos e xurídicos necesarios para cumprir a normativa e poder mellorala sempre que sexa necesario.

2.Que as organizacións Sindicais potencien as súas comisións de seguridade e utilicen o máximo rigor no esclarecemento de tódolos accidentes laborais e na súa responsabilización.

3.Que as forzas vivas nos mobilicemos ante calquera tipo de sinistro grave esixindo seguridade e medidas preventivas.

4.Facer posible que a FLEXISEGURIDADE, reto da Unión Europea, poña verdadeiramente o acento na seguridade e non na flexibilidade ou precariedade do posto de traballo.

OS INMIGRANTES:

- No 2007 había en España catro millóns e medio de inmigrantes. Marrocos e Romania rebasan o medio millón. Ecuador vaise achegando. Son moitos os países que teñen unha representación numerosa (9,93% da poboación total).

- España vai seguir necesitando man de obra. Pero os inmigrantes son máis que man de obra: son persoas familias, necesidades concretas, ademais de produción económica. A recesión económica actual e o paro progresivo constitúen un problema grave e preocupante, sobre todo para os inmigrantes.

- Os inmigrantes en xeral ocupan os postos de traballo peor valorados e son os primeiros en perdelo. Sofren abusos económicos e xurídicos. Padecen aproximadamente un terzo dos accidentes laborais. Veñen o noso pais para mellorar o seu nivel de vida e o seu futuro e o que encontran moitas veces son desgracias.

Fronte a todo isto abogamos por:

1.Unha planificación é unha política seria, respectuosa e igualitaria cós inmigrantes. Os inmigrantes son persoas igual que nos.

2.Que se arbitren plans e medidas especificas para paliar as necesidades e os conflitos derivados do paro que afecta de xeito especial os inmigrantes.

3.Pedimos a todos unha acollida favorable e a maior axuda posible os inmigrantes necesitados.

4.Estar dispostos a denunciar tódolos abusos en temas de vivenda, salarios, etc.

5.Dignificar o traballo dos inmigrantes, sobre todo das mulleres nos diversos sectores. Das 300 mil mulleres que exercen a prostitución en España dicese que o 90% son inmigrantes. No o fan póla súa elección, senón enganadas e obrigadas na súa maioría.

6.Organizar e adaptar todo o proceso laboral e humano ó servizo da persoa, valor supremo e ó que ten que subordinarse todo o demais. Para os que somos cristiáns así nolo prantexan e esixen a Doutrina Social da Igrexa e o Evanxeo.

ESPERTEMOS A REALIDADE DO MUNDO DO TRABALLO!
ASUMAMOS CADA UM O SEU PRÓPRIO PROTAGONISMO E COMPROMISO ACTIVO!
UNÁMONOS NA LOITA SINDICAL E NA DAS DEMAIS ORGANIZACIÓNS POPULARES POLO LOGRO DUN TRABALLO DIGNO, XUSTO E QUE REALICE ÁS PERSOAS, ÓS TRABALLADORES!

(Adaptación do Manifesto de GRUPOS CRISTIÁNS DE GALIZA - (Redes Cristianas)

Santiago de Compostela, 26 de abril de 2008